Parochiekerk van Sint-Nicolaas

Op het terrein van de Langenhof, ten zuiden (=boven) van de hoofdweg, werd een kloostergemeenschap voor vrouwen gesticht, een "vroege pastorie van Onze Lieve Vrouw", onafhankelijk van de plaatselijke pastoor. Hun eigen gebedshuis bevond zich waarschijnlijk op dezelfde plaats als onze huidige parochiekerk.

In de 14e eeuw werd de Sint-Nicolaasparochie een onafhankelijke parochie en kwam steeds meer op de voorgrond te staan ten opzichte van de Onze-Lieve-Vrouwe-parochie. Verschillende eigendommen en rechten van het klooster werden overgedragen aan de nieuwe parochie tot uiteindelijk, tussen 1527 en 1545, het klooster helemaal ophield te bestaan; de parochie van Sint Nicolaas had de parochie van Onze-Lieve-Vrouw opgenomen in haar parochieverband.

De kloosterkerk werd de parochiekerk, was mogelijk groter en was waarschijnlijk in een betere structurele staat. Naast het eigenlijke schip had het een apart koor voor de nonnen. Naast het hoofdaltaar, gewijd aan Sint-Nicolaas, vermeldt een document een Maria-altaar en een zijaltaar onder de bescherming van Sint-Antonius. Volgens de overlevering was de parochiekerk, die in 1750 werd afgebroken, deze oude kloosterkerk.

In 1751/52 werd de huidige parochiekerk gebouwd als een gebouw zonder zijbeuken. Het nieuwe hoofdaltaar werd opnieuw gewijd aan Sint-Nicolaas met de beschermheiligen Sint-Jan de Evangelist en Sint-Franciscus Xaverinus. Het altaar van de Moeder Gods werd gewijd aan Sint Agatha en Sint Lucia. Naast Sint Jozef werden ook Sint Antonius van Padua en de martelaren Fabianus en Sebastianus vereerd op het altaar aan de rechterkant.

Omdat de bevolking in de daaropvolgende jaren snel groeide, moest de kerk worden vergroot. In 1886 werden het koor en de oostelijke helft van het schip afgebroken en vervangen door een kruisvormige uitbreiding. Vanaf dat moment had onze kerk zijbeuken. De sacristie op het zuiden werd in 1956/57 vergroot.