Erlinghausen

Erlinghausen (oorspronkelijk Erdelinghusen) behoort tot de talrijke plaatsnamen die eindigen op „…inghusen“ in het voormalige Saksische district Engern. In de periode rond 700–800 bevolkte de Saksische subgroep van de Engern het noordelijke Waldeck en het aangrenzende Sauerland. De plaats is waarschijnlijk in deze nederzettingsperiode ontstaan. De eerste nauwkeurig gedateerde akte dateert van 20 april 1201. Hierin wordt vastgelegd dat Beringer von Horhusen het klooster op de Eresberg 9 boerderijen uit zijn bezit in Erlinghausen schenkt.

Op 28 november 1330 wordt voor het eerst het bezit van de ridders van Brobecke in Erlinghausen vermeld, dat via verschillende schenkingen in het bezit van het klooster van Bredelar is gekomen. In 1499 vindt er een ruil van landgoederen plaats tussen de kloosters van Bredelar en Obermarsberg. Hierdoor kwamen de benedictijnen op de Eresburg geleidelijk in het bezit van het gehele dorpsgebied.

In 1572 wordt voor het eerst melding gemaakt van de bijzonderheid dat de inwoners van Erlinghausen het burgerrecht van de stad Marsberg bezitten. Op 29 december 1805 komt er een einde aan het kloosterbestuur in Erlinghausen. De regering van Hessen-Darmstadt in Arnsberg wordt de nieuwe grondheer.

In 1808 wordt Erlinghausen een zelfstandig schultheissdistrict. Daarmee komt er een einde aan de afhankelijkheid van de stad Marsberg. De inwoners worden in 1816 Pruisische onderdanen. Al in 1824 wordt het schultheissengebied weer opgeheven en behoort de plaats nu tot het nieuw gevormde burgemeesterschap Marsberg, later het ambt Marsberg. Pas op 24 juni 1915 wordt ook de parochie een zelfstandig pastoraat.