Löher Mühle (Löhrmühle)

De Löher-molen was geen monopoliemolen, waar de plaatselijke boeren verplicht waren hun graan uitsluitend hier te laten malen, maar had de status van een particuliere molen, waar veel boeren vrijwillig naartoe kwamen. In de eerste helft van de 18e eeuw bediende zij ongeveer 500 boeren uit de dorpen Eichhofen, Glörfeld en Öckinghausen. Daarmee behoorde zij tot de middelgrote particuliere molens, maar moest in de loop van de decennia aanzienlijke verliezen incasseren: rond 1800 waren er nog maar 115 boeren die hun graan kwamen malen.

De oorzaak van deze ontwikkeling was enerzijds het feit dat de meestal ongeschoolde molenaarsknechten niet in staat waren technische gebreken te verhelpen, terwijl de pachters alleen geïnteresseerd waren in economische winst en niet in het onderhoud van het gebouw en het maalwerk. Zo kwam het dat de molen tegen het einde van de 18e eeuw jarenlang stil stond vanwege bouwvalligheid. In 1805 werd de molen daarom grondig verbouwd en kreeg hij zijn huidige vorm. In 1811 verkocht Ludwig von Holtzbrinck de boerderij en de molen aan Johann Hermann Neuhaus, wiens familie de molen nog 160 jaar exploiteerde. De laatste molenaar was Eduard Neuhaus, die de boerderij en de molen in 1952 verkocht aan zijn jarenlange pachter Otto Fischer en het gebouw tot ver in de jaren zeventig in goede staat hield.

De molen bleef in bedrijf en kon daardoor in werkende staat worden gehouden. De molen wordt aangedreven door het water van de Ennepe. Ongeveer 250 m stroomopwaarts van het gebouw splitst de Obergraben zich af van de Ennepe, die het water naar behoefte naar de molen leidt. Op de laatste twintig meter versmalt de Obergraben tot een smal, diep kanaal. Het water stroomt vervolgens verder door een buis en drijft het bovenrad van de molen aan. Via tandwielen wordt de kracht van het waterrad overgebracht op de molenstenen. Tegelijkertijd draait een nokkenring mee, die via een houten staaf de ‘schudschoen’ aandrijft. Deze laat het graan in een gelijkmatige stroom door de opening van de loopsteen sijpelen, waar het tussen de molenstenen terechtkomt en daar wordt vermalen. Via de meelschacht valt het in de opvangzak, die in de kelder is opgehangen. De hoogte van de maalvergoeding (Multer) bedroeg doorgaans 4 procent van het aangeleverde graan, waardoor zich in het molengebouw aanzienlijke hoeveelheden meel en graan opstapelden.

In de aangrenzende boerderij werd daarom een bakkerij ingericht. Brood en bakkerijproducten worden met een paardenkar rondgebracht en in de omliggende dorpen verkocht. In de loop van de jaren tachtig werd de molen gerestaureerd met hulp van de stad Halver, de Märkischer Kreis en het Westfaalse Bureau voor Monumentenzorg. Het oorspronkelijke breuksteenmetselwerk werd blootgelegd, de bovenste gracht werd met een steunmuur beveiligd en een van de twee maalgangen werd weer in bedrijf gesteld, zodat er op elk moment weer roggemeel voor volkorenbrood kan worden gemalen.

Je kunt de Löhrmühle trouwens ontdekken op de thematische rondwandelroute VolmeSchatz – Panorama: Märkische Fernsichten, die begint en eindigt bij de wandelparkeerplaats Nordeler Schleifkotten in de buurt van de molen.

Alle informatie is onder voorbehoud!