Het kasteel van Hachen werd rond het jaar 1000 gebouwd en was aanvankelijk eigendom van graaf Ezzo. In 1060 kreeg Otto van Northeim het kasteel van zijn echtgenote, gravin Richenza, afkomstig uit het geslacht van de Ezzonen. Twintig jaar later, in 1080, schonk Otto’s zoon, graaf Kuno van Beichlingen, het complex aan de aartsbisschop van Keulen. Deze verleen het kasteel als leen aan de graven van Dassel. In 1232 verkochten de graven van Dassel het kasteel aan de graven van Arnsberg. Door de verkoop van de Grafschaft in 1368 kwam het bezit opnieuw in handen van het aartsbisdom Keulen.
Rond 1371 was de burcht Hachen de weduwenzetel van de laatste gravin van Arnsberg, Anna. Zij gaf later echter de voorkeur aan de burcht Wildshausen bij Arnsberg. Vanaf de 15e eeuw nam het belang van de burcht af. Het kasteel kwam in het bezit van de heren van Wrede, Ketteler, van Thülen, van Ledebur en van Fürstenberg. Pas in 1839 kwam het kasteel in het bezit van de gemeente Hachen. Op 3 augustus 1924 werd het oorlogsmonument naast de kasteelruïne ingewijd.
De bouwgeschiedenis van het kasteel is tot nu toe nog onvoldoende onderzocht. Enkele tekeningen uit de 18e en 19e eeuw tonen het nog als een imposante ruïne. Er zijn slechts enkele documenten over bouwkundige maatregelen – bijvoorbeeld uit de 15e eeuw – bewaard gebleven.
Om de bouwgeschiedenis te onderzoeken, voerde het Westfaalse bureau voor monumentenzorg in 1923 en vervolgens in 1978-1980 een onderzoek uit. Daarbij werd een hoofdkasteelterrein van 40 x 60 m blootgelegd. Onder het hoofdkasteel bevond zich op een plateau een voorburcht. De kwetsbare noordzijde werd beschermd door een 2 m dikke verdedigingsmuur. Daarachter rees een ronde toren (mogelijk de donjon) met een diameter van 8 m. Op de plaats van de toren verrees later een trapeziumvormig gebouw met dikke muren. Daarnaast kwamen er nog enkele andere gebouwen bij.
Ook vandaag de dag is een klim naar de kasteelruïne de moeite waard, want het uitzicht vanaf daar over Hachen is werkelijk prachtig.
